Για την Εύη Κορώνη

Δεν είναι blog αυτό, είναι κάτι σαν ένα μικρό σχόλιο. Απλά δεν ήξερα πού και πώς αλλιώς να το κοινοποιήσω και έτσι αποφάσισα να το κοινοποιήσω έτσι. 

Το θέμα αφορά μια νέα ηθοποιό και ποιήτρια και όχι μόνο. Την Εύη Κορώνη. Εκτός από όλα αυτά, είναι και ένας υπέροχος άνθρωπος. Την είχα δει στο θέατρο πριν από 3 χρόνια πρώτη φορά στην Καβάλα. Μου έκανε εντύπωση τόσο η ερμηνεία της, η λάμψη της, η γοητεία μου βγαίνει από πάνω της, αλλά και η απλότητα της όντας της μιλάς. Σε μία δύσκολη παράσταση το 2014, από τη Μαρία Καραβία (μεγάλη ηθοποιός), εκεί η Εύη Κορώνη είχε έναν πολύ δύσκολο ρόλο μιας κοπέλας που ζούσε σε ένα ορφανοτροφεία. Έκτοτε την παρακολουθώ ανελλιπώς σε ότι κάνει. Και τώρα το πρώτο της βιβλίο.

Θέλω να σας πω κάποια πράγματα για αυτό το πλάσμα, μας και η ίδια είναι τόσο χαμηλών τόνων που ενώ έχει κάνει τόσο πράγματα παρά το νεαρό της ηλικία της, δεν την ξέρουν ακόμα αρκετοί. Καθόλου περίεργο βέβαια, αν ήταν κάποιο σούργελο που πλάσαρε τον εαυτό της όλοι θα την ήξεραν. Αλλά δυστυχώς άτομα που αξίζουν λίγοι τα γνωρίζουν. Ένας απλός διάλογος μαζί της απλός σε καθηλώνει και σε γοητεύει με την τρυφερότητα της, τη γνώση της, την ευγονία της.

Θα σας αναφέρω απλός μερικά θεατρικά της ας πούμε «κατορθώματα» δεν ξέρω αν είναι σωστή η λέξη. Όταν έκανε το ρόλο της στο έργο Οι άγγελοι των λυγμών, το 2014, είχα πάει σε ορφανοτροφείο προκειμένου να μιλήσει και να δει πώς είναι. Σε μία από τις παραστάσεις και ενώ εκείνη περιέγραφε επάνω στην σκηνή το βιασμό της, (απίστευτη ερμηνεία) μία θεατής λιποθύμησε.